W połowie XVIII wieku właścicielem Korzkwi był Michał Stefan Jordan, postać niepoślednia, generał wojsk Rzeczypospolitej, łowczy koronny, wojewoda bracławski, jeden z najbogatszych magnatów, dumny, gwałtowny i targany namiętnościami. Posiadał wiele wspaniałych rezydencji, nie musiał mieszkać w skromnym, położonym na uboczu korzkiewskim zameczku. Niemniej jednak odbudował go i przeznaczył na zamek myśliwski.
      W pewnym momencie swej politycznej kariery ten możny pan znalazł się w obozie przeciwników politycznych panującej wówczas w Polsce dynastii Saskiej. Animozje udało się jenak złagodzić. Do pojednania dojść miało właśnie w Korzkwi w 1750 roku. Król August III chcąc okazać, że puszcza w niepamięć przewiny wojewody oraz by okazać swą monarszą łaskę, zawitał ponoć ze swą liczną świtą w korzkiewskim zamku i bawił tu przez dni kilka, zaś MichaŁ Jordan, jak na łowczego koronnego przystało, organizował dla swego monarchy i jego dworu polowania. Należy przypuszczać, że na huczne uczty i zabawy także nie zabrakło czasu. Z tego wszak słynęły czsy Sasów.

      W połowie XIV wieku, na wzgórzu otoczonym z trzech stron zakolem rzeki Korzkiewki, Jan Syrokomla rozpoczął budowę niewielkiego zameczku obronnego. Składał się on z wolnostojącej wieży obronno-mieszkalnej otoczonej załamującym się wielobocznie murem obwodowym. Jan zaczął się pisać z Korzkwi, a potomkowie jego przybrali nazwisko Korzekwickich. Przedstawiciele tego rodu wymienieni są przez Jana Długosza jako niepośledni uczestnicy bitwy pod Grunwaldem. Po wygaśnięciu rodu Korzekwickich, przez kilkadziesiąt lat zamkiem władają Krupkowie. Póżniej przejmują go Zborowscy.
      Do tej pory Korzkiew był dla właścicieli miejscem zamieszkania, teraz staję się jedynie jedną z wielu posiadanych siedzib. Na dłużej przebywali tu jedynie następcy Zborowskich - Ługowscy, ale nawet oni nie mieszkali w zamku, ale w położonym u jego stóp dworze. Około roku 1720, ówczesny właściciel, Michał Stefan Jordan dokonał odbudowy i przebudowy zamku w stylu włoskiego odrodzenia. Właściwy budynek składał się z dwóch skrzydeł i miał podobno trzy kondygnacje. Na dziedziniec zamkowy dostać się było można przez most arkadowy oraz niewielką bramę, przy której znajdowały się pomieszczenia dla straży. Całośc otaczał podwójny mur obronny.
      Kolejnymi właścicielami Korzkwi byli Wesslowie oraz Wodziccy. Z czasów tych ostatnich pochodzi ostatnia wiadomość o zamieszkaniu zameczku. Niedługo potem opuszczony zaczął popadać w ruinę. W połowie XIX wieku próbowano zaadoptować budynek na potrzeby gospodarcze zamurowując okna i naprawiając dach.
      Obecnie zamek jest odbudowywany.