Gdy ktoś będzie miał dosyć odwagi by o północy znaleźć się na dziedzińcu zamczyska, a także sporo szczęścia by natrafić na właściwy moment może stać się świadkiem niezwykłej sceny. Oto, gdy w pobliskich wioskach pieją strwożone koguty, gdy zimny wicher nagania nad zamek skłębione, czarne, burzowe chmury, na zamkowy dziedziniec wjeżdża poszóstna kareta. Wysiada z niej biskup i w otoczeniu świty kościelnych dostojników wkracza na wewnętrzny dziedzińczyk zamku. Za nimi wloką spętanego, słaniającego się skazańca. Na dziedzińcu ustawiono już pieniek. W pobliżu czeka zakapturzona postać, to kat z potężnym toporem w ręku. Na dany przez biskupa znak pachołkowie kładą głowę nieszczęśnika na pieńku, kat wznosi topór i już, już ma ciąć, gdy nagle... uderza piorun. Oślepiający blask rozświetla mrok, a zjawy rozpływają się by za chwilę zniknąć zupełnie.

     Na wysokiej górze na skraju wsi wznosi się zamek zwany Lipowcem. Już w 1242 roku był własnością biskupów krakowskich, którzy wznieśli tu gródek drewniano-ziemny. Powstanie murowanej budowli łączy się z działalnością biskupa Jana Muskaty, gorącego zwolennika czeskiej dynastii Przemyślidów i, co się z tym wiąże, przeciwnika Władysława Łokietka. Z tego okresu pochodzi wysoka, kamienna, cylindryczna wieża. Dokładny wygląd ówczesnego zamku nie jest znany.
      Warownia była początkowo centrum administracyjnym dóbr biskupich, później została zamieniona na więzienie dla księży. Przebudowy zamku dokonał w połowie XV wieku biskup Zbigniew Oleśnicki. Powstała wówczas budowla na planie wieloboku, zapewne z budynkami mieszkalnymi w części zachodniej. Kolejne przebudowy miały miejsce po pożarze z początkiem XVII wieku, po zniszczeniach dokonanych przez wojska Szwedzkie w połowie tegoż wieku, a także w połowie XVIII wieku. W ich wyniku powstała budowla na planie wieloboku z małym dziedzińcem otoczonym z czterech stron budynkami mieszkalnymi. Wieża została nadbudowana i wtopiona w zabudowania. Całość otaczały mury obwodowe zaopatrzone w strzelnice przystosowane do użycia broni palnej.
      Zamek był częściowo zamieszkały do połowy XIX wieku, następnie opuszczony popadał w ruinę. Obecnie jest zabezpieczony i udostępniony do zwiedzania.