O chorobie

Stwardnienie rozsiane jest chorobą neurologiczną centralnego układu nerwowego, której pochodzenie i przebieg nie są do tej pory w pełni rozpoznane. Uważa się, że winny jest system odpornościowy, który atakuje otoczkę nerwów - mielinę, co powoduje przerwy w przekazywaniu impulsów nerwowych. Do tej pory starano się jedynie zwalczać lub łagodzić objawy choroby, szczególnie w trakcie trwania rzutów: utratę wzroku, brak koordynacji ruchów, problemy z chodzeniem.

     Występowanie choroby

Stwardnienie rozsiane jest najczęstszą chorobą neurologiczną centralnego systemu nerwowego występującą u młodych ludzi. Choroba rozpoczyna się najczęściej między 20 a 40 rokiem życia i występuje częściej u kobiet niż u mężczyzn. Jak potwierdzają badania, szczególnie duże ryzyko zachorowania występuje w strefie klimatu umiarkowanego. W gorących strefach klimatycznych choroba występuje bardzo rzadko.

     Przyczyny choroby

Etiologia i mechanizm SM są w dalszym ciągu nie do końca poznane. Prawdopodobne są różne czynniki, między innymi zakażenie wirusowe, reakcja autoagresyjna, oraz czynniki genetyczne. Choroba atakuje mielinę, czyli materiał otaczający włókna nerwowe w mózgu i rdzeniu kręgowym. Mielina pomaga w przewodzeniu impulsów nerwowych przez włókna nerwowe. Jeśli uszkodzenie jest lekkie, impulsy przekazywane są z przerwami. Jeśli jednak uszkodzenie jest poważne, i jeśli w miejscu mieliny tworzą się blizny lub stwardnienia (sclerosis), może nastąpić całkowita przerwa w przesyłaniu bodźców, czego konsekwencją    są objawy stwardnienia rozsianego.

     Przebieg i objaw choroby

Choroba przybiera bardzo różne formy. W niektórych przypadkach przebiega w postaci powtarzających się przez całe życie rzutów. W innych chorzy mogą mieć jedno lub dwa zaostrzenia, po czym choroba może przebiegać bezobjawowo lub    z lekkimi objawami przez resztę życia. Podstawowe objawy choroby to: zapalenie pozagałkowe nerwu wzrokowego, oczopląs, podwójne widzenie, niezborność ruchów, kurczowy niedowład kończyn, chwiejność emocjonalna, skłonność do wyczerpania psychicznego i depresji oraz zaburzenia mowy i osłabienie rąk.         W pierwszej postaci stwardnienia rozsianego występują częste rzuty i remisje choroby. Ta forma nazywana jest postacią nawracającą. U około połowy takich chorych choroba przekształca się w postać wtórnie-postępującą. Proces choroby rozwija się wtedy stale, bez rzutów i remisji, pogarszając stan chorego.

     Leczenie i rehabilitacja

Tradycyjne leczenie i rehabilitacja ma na celu jak najdłuższe utrzymanie sprawności ruchowej chorych, przeciwdziałanie postępowi choroby, depresji          i załamaniu psychicznemu. Niezwykle istotne jest zapobieganie wszelkiego rodzaju infekcjom organizmu, unikanie upałów i przegrzewania ciała, gorących kąpieli         i oziębienia, przeciwdziałanie zmęczeniu fizycznemu i wyczerpaniu psychicznemu. Konieczna jest też specjalna dieta i leczenie farmakologiczne.

Dotychczas stosowano głównie leczenie objawowe w trakcie trwania rzutów,    tzn. podawano leki zmniejszające zmęczenie, przeciwbólowe, zapobiegające bolesnym kurczom mięśni, zaburzeniom w oddawaniu moczu, zaburzeniom snu    czy depresjom psychicznym.