Nazwa Rogue to w języku angielskim to szelma, łajdak, włóczęga. Tak też była nazwa gry, która w 1980 roku zapoczątkowała nową kategorię gier komputerowych. W najgrubszym przybliżeniu rozgrywka polega na łażeniu po podziemiach (zazwyczaj losowo generowanych) i eksterminacji hord najróżniejszych wrogów - zazwyczaj potworów znanych ze standardowych RPG-ów fantasy: troli, orków, smoków, magów i wielu, wielu innych. Celem jest natomiast zazwyczaj ubicie jakiegoś szczególnie ważnego wroga, znalezienie potężnego artefaktu albo jeszcze coś innego, równie oryginalnego. Podstawową różnicą odróżniającą gry roguelike od cRPG jest brak grafiki. Tu odpowiadam tym, którzy sobie właśnie pomyśleli: "Ach! To są po prostu MUDy!" - nie, jest to coś jeszcze innego. Podziemia są przedstawione za pomocą semigrafiki, czyli np. "#" to ściana, "+" to drzwi, "~" woda i tak dalej. W ten sam sposób przedstawione są wszelkie postacie, np. "o" to ork, "O" to ogr, "h" to hobbit i tak dalej. Nie oznacza to, że typów wrogów jest tylko tyle co liter w alfabecie x2 (wielkie i małe), bo w nowszych grach (ADoM, Angband) zazwyczaj wprowadzane jest rozróżnienie kolorem różnych podras. Przykładowo w Angbandzie o to szaman orków, o to uruk, o to snaga i tak dalej. Na pierwszy rzut oka wydaje się to strasznie skomplikowane, ale już po pewnym czasie będziesz wiedział(a), że na przykład przed U lepiej spieprzać, a U to coś zupełnie niegroźnego. Oczywiście to, które potwory będziesz uważał za groźne, a które za nie warte zachodu, będzie zależeć w dużej mierze od twojego poziomu doświadczenia i zgromadzonego ekwipunku. Tu jest w czym wybierać, bo dostępne są setki rodzajów opancerzenia, broni, magicznych pierścieni czy amuletów. Ponieważ dużo zależy o tego, o której z gier mowa, pozostanę tu przy takm ogólnym opisie.

Cechy Zbierając do kupy, można powiedzieć, że cechy charakterystyczne gier roguelike to:

  • tryb single-player,
  • rozgrywka turowa,
  • semigrafika ze znaków ASCII,
  • świat fantasy,
  • rozgrywka odbywa się w generowanych losowo podziemiach czy też labiryntach,
  • losowość - wiele z parametrów jest losowych, za każdym razem generowane poziomy podziemi,
  • nieskomplikowany scenariusz,
  • komendy są przypisane klawiszom klawiatury, czasami jest ich całe mnóstwo (w niektórych roguelike'ach jest ich nawet 60 - literki, cyferki, to samo z Shift, Ctrl...) i brak obsługi myszki
  • postać zdobywa punkty doświadczenia (głównie za zabijanie potworów), osiąga kolejne poziomy,
  • rozgrywka zajmuje bardzo dużo czasu, przejście niektórych gier wymaga wielu miesięcy grania dzień w dzień po parę godzin jedną postacią,
  • duża część gier nie przewiduje możliwości zapisywania stanu gry w czasie rozgrywki, co w znacznym stopniu utrudnia grę.

Oczywiście są to cechy typowego roguelike'a, a ponieważ są ich tuziny, to bywają takie, które wychodzą poza te ramy. Mangband oferuje rozrywkę w sieci, ToME ma rozbudowaną grafikę i dźwięk, ADOM ma ciekawy, rozbudowany scenariusz, Alphaman rozgrywa się w świecie po zagładzie nuklearnej i tak dalej...

bottom corner