fantastyka na wesoło
Wrzask!
|
WRZASK I |
 |
Tomasz Kucza
WRZASK (część 2)
Nieustraszony Zbigniew Boński, Pierwszy Agent Rzeczypospolitej, zerknął nerwowo na zepsutego malucha i przełknął ślinę. Droga była pusta, listonosz stał się drobną, niebieską kropką na horyzoncie.
- Raz agentowi śmierć - powiedział sobie Zbysiu i wszedł w las.
Niemal natychmiast otoczyły go nieziemskie ciemności. Zapalił wielozadaniową latarkę. Światło padło prosto na twarz trupa. Boński krzyknął, trup także.
- Umarli nie krzyczą - wrzasnął agent i, by dodać sobie animuszu, wyjął broń.
- No! - potwierdził martwy.
- Ktoś jest?
- Eugeniusz Żaba - przedstawił się trup. - I nie jestem duchem. Jestem żywy, choć niewiele brakowało.
- No, jak to niewiele? - zdziwił się Boński
- No bo mnie przed chwilą, na moment nim pan się zjawił, zaatakował taki mały, niebieski listonosz. Ogłuszył mnie zielonym światłem.
- Co pan wtedy zrobił? - Zbigniew wyjął notes, by zanotować zeznania.
- Kimnąłem się.
- Taa... Kimnął się pan - zanotował agent. - A co potem?
- No... potem się obudziłem i patrzę a tu stoi taki wysoki, łysawy jegomość.
- Proszę go opisać dokładniej.
- Ale...
- Żadnego ale, na służbie nie piję - zatrzegł się Zbysiu. - Proszę opisać tego jegomościa.
- Łysawy, wysoki z latarką. Ubrany w mundur z naszywką Super Tajny Agent.
- Aha! - Boński podniósł do góry palec. - Przejrzałem całą sprawę. Ktoś się podszywa pod agenta Rzeczypospolitej! Czy ten domniemany agent się przedstawił?
Eugeniusz wyglądał na speszonego.
- No przecież... - zaprotestował.
- Jak brzmi jego nazwisko?
- Boński. Zbigniew Boński - odparł zrezygnowany Żaba.
Agent zapisał wszystko w notatniku. Nagle wgryzł się w ołówek.
- Że niby, to ja? - zauważył inteligentnie. Eugeniusz pokiwał głową.
- Aha - mruknął Boński. - Nie mógł pan tak od razu? Nie jest pan aresztowany.
- Dziękuję - odetchnął Żaba.
Boński wyszedł na ulicę i spojrzał w kierunku, w którym odjechał listonosz. Niebieska kropka znikła.
