ORZECZENIA DO

ART. 2

Szarek R.       glosa   P                     Sam.Teryt.  2003/3/65 - t.2

Glosa do uchwały SN z dnia 26 czerwca 2001 r., III CZP 30/01.

 

Prawomocna decyzja administracyjna o ustaleniu renty planistycznej (opłata z tytułu wzrostu wartości nieruchomości) podlega wykonaniu w trybie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, na zasadach w niej określonych, zgodnie z jej art. 2 § 1 pkt 1.

 

Sługiewicz W. glosa   P                     PS  2002/11-12/177 - t.7

Glosa do uchwały SN z dnia 20 czerwca 2001 r., III CZP 34/01.

 

Brak [...] podstaw prawnych, aby na podstawie art. 29 o.p. orzekał sąd powszechny (art. 3 § 1 in fine u.p.e.a.). W tej sytuacji uważam, że odpowiedzialność małżonka dłużnika, w stanie faktycznym, w którym zapadła omawiana uchwała, nie przestaje być odpowiedzialnością, o której mowa w art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a.

 

Knoppek K.   glosa   P                     PS  2002/4/108 - t.1

Glosa do uchwały SN z dnia 22 listopada 2000 r., III CZP 36/00.

 

Nie sposób bronić się na drodze sądowej przed egzekucją administracyjną powództwem ustalającym, skoro postępowanie egzekucyjne zostało już zakończone. W takim przypadku bowiem dłużnik nie miałby już interesu prawnego w wytoczeniu powództwa o samo tylko ustalenie - por. art. 189 k.p.c.

 

Knoppek K.   glosa   P                     PS  2002/4/108 - t.2

Glosa do uchwały SN z dnia 22 listopada 2000 r., III CZP 36/00.

 

Otwieranie drogi sądowej w sprawach podlegających egzekucji administracyjnej stanowi wyjątek od zasady, że w tych sprawach droga sądowa jest niedopuszczalna, dlatego należy opowiedzieć się przeciwko możliwości uruchamiania powództwa o ustalenie na podstawie art. 189 k.p.c. jako środka obrony przed egzekucją administracyjną wszelkich należności cywilnoprawnych.

 

Kotulski M.   artykuł            P          Sam.Teryt.  2001/11/28 - t.7

Akty prawa miejscowego stanowione przez samorząd terytorialny.

 

Nieokreślenie kary [grzywny] w treści przepisów porządkowych stanowi dobrowolną rezygnację organu stanowiącego takie przepisy z sankcjonowania ich naruszania i uniemożliwia bezpośrednie sięganie do kary grzywny przewidzianej w kodeksie wykroczeń. Ponadto, niezależnie od tego, czy przepisy porządkowe zawierają sankcję karną, czy też nie, obowiązki z nich wynikające podlegają egzekucji w trybie i na zasadach określonych w ustawie z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

2001.04.11      wyrok  NSA    III SA 317/00 M.Podat. 2001/8/3 w Warszawie

Obowiązek uiszczania opłaty za zajęcie pasa drogowego i umieszczenie w nim urządzeń niezwiązanych z funkcjonowaniem dróg ma charakter publicznoprawny. Nie zmieniła tego obowiązująca w 1997 r. regulacja zawarta w § 8a rozporządzenia Rady Ministrów z 24.1.1986 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów o drogach publicznych (Dz. U. Nr 6, poz. 33), który to przepis został następnie uchylony. Odnosiła się ona bowiem do technicznej kwestii związanej z określeniem w drodze umownej wysokości takiej opłaty. Krótkotrwała zmiana stanu prawnego, spowodowana dodaniem do powyższego rozporządzenia powołanego przepisu, nie miała wpływu na charakter opłat. Skoro więc obowiązek ponoszenia tego rodzaju opłat ma charakter publicznoprawny, to uznanie przez organ egzekucyjny, że nie podlegają one egzekucji administracyjnej, naruszyło art. 2 § 1 pkt 1 w zw. z art. 3 ustawy o ostępowaniu egzekucyjnym w administracji.

 1999.11.24 wyrok NSA U SA/Sz 1991/98 LEX nr 39537 w Szczecinie

Nie może ulegać wątpliwości, że będąc podmiotem prawa handlowego spółka akcyjna nie ma charakteru państwowej jednostki organizacyjnej w rozumieniu przepisu art. 2 § 2 ustawy z 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i to niezależnie od tego, jakiej wielkości udziały (akcje) przypadają w jej kapitale Skarbowi Państwa.

 Brolik J.        artykuł            Prz.Podat.  1997/11/31 - t.1 Decyzja administracyjna jako prawna podstawa egzekucji podatków.

Z uwagi na unormowania art. 3 in initio art. 2 § 1 ust. 1 in initio ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art. 5 ust. 1 i 3 ustawy o zobowiązaniach podatkowych, a także artykułów 1 § 1 ust. 1, 104 § 1 i 2, 109 § 1, 110 § 1 i art. 130 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, zasadą jest, że egzekucja administracyjna podatku jest prawnie możliwa i dopuszczalna, jeżeli wysokość zobowiązania podatkowego ustalona bądź określona została decyzją administracyjną, która doręczona została stronie, a także gdy upłynął termin do wniesienia odwołania od tej decyzji.

 1997.08.21     pismo MF                  PO 6/N-861-629-4588/97      Biul.Skarb  1997/6/12 Właściwość rzeczowa urzędów skarbowych w zakresie egzekucji mandatów karnych straży miejskiej.

Pismo PO 6/N-861-629-4588/97 Wicedyrektora Departamentu Podatków Bezpośrednich i Opłat z 21.08.1997 r. do izb skarbowych.

W związku z napływającymi sygnałami o zwrocie przez urzędy skarbowe tytułów wykonawczych wystawionych na należności z tytułu mandatów karnych nałożonych przez funkcjonariuszy Straży Miejskiej, Ministerstwo Finansów zwraca uwagę na nieprawidłowość takiego postępowania. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 1991 r. Nr 36, poz. 161 z późn. zm.), egzekucji podlegają grzywny i kary pieniężne pozostające w zakresie właściwości organów administracji rządowej, jak i organów gminy. Mandaty karne kredytowane wystawiane przez funkcjonariuszy Straży Miejskiej z pewnością należą do tej kategorii należności. Jednocześnie należy zauważyć, iż zgodnie z dyspozycją art. 2 ust. 4 ustawy z dnia 24 listopada 1995 r. o zmianie zakresu działania niektórych miast oraz o miejskich strefach usług publicznych (Dz. U. z 1997 r. Nr 36, poz. 224) z dniem 1 stycznia 1997 r. gminy wymienione w załączniku do ustawy z dnia 24 listopada 1996 r. zmieniającej ustawę o zmianie zakresu działania niektórych miast oraz o miejskich strefach usług publicznych (Dz. U. Nr 156, poz. 773) stały się organami egzekucyjnymi w zakresie należności z tytułu podatków i opłat, dla których organ gminy jest właściwy do ich ustalania i pobierania. W dyspozycji powołanego przepisu mieszczą się zatem należności:

1) które poddane zostały egzekucji administracyjnej,

2) które zostały określone w przepisach wprowadzających daną należność jako "podatek" i "opłata",

3) dla których organem wymiarowym i wierzycielem (uprawnionym do wystawienia tytułu wykonawczego) jest właściwy organ gminy.

Grzywny nałożone w drodze mandatu karnego przez funkcjonariusza Straży Miejskiej nie spełniają powyższych wymogów, zatem nie mogą być egzekwowane przez gminy. Organem egzekucyjnym w zakresie tych należności pozostają nadal urzędy skarbowe. W związku z powyższym niezbędne jest podjęcie działań zmierzających do wyeliminowania nieprawidłowości w tym zakresie.

 1997.08.22     pismo MF                  PO 6/K-861/810/5477/97       Biul.Skarb  1997/6/12 Egzekucja zaległości z tytułu usług wykonywanych przez państwowe lecznice dla zwierząt.

Pismo PO 6/K-861/810/5477/97 Wicedyrektora Departamentu Podatków Bezpośrednich i Opłat z 22.08.1997 r. do WZW w K. (do wiadomości izb skarbowych)

W związku z wystąpieniem z 7 lipca 1997 r. w sprawie egzekucji należności z tytułu usług weterynaryjnych, Ministerstwo Finansów uprzejmie informuje, iż podziela pogląd, że w obecnie obowiązujących przepisach wykonawczych do ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przedmiotowe należności nie zostały wymienione. Powyższe nie oznacza jednak, że należności tego rodzaju nie mogą być egzekwowane w trybie przepisów tej ustawy. Nadal obowiązuje bowiem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 1 lipca 1949 r. o zakładach leczniczych dla zwierząt (Dz. U. Nr 41, poz. 297 ze zm.) uprawniający państwowe lecznice dla zwierząt (z wyjątkiem klinik i innych zakładów leczniczych dla zwierząt prowadzonych przez szkoły wyższe) do korzystania z egzekucji administracyjnej przy dochodzeniu zaległych należności z tytułu kosztów leczenia, wyżywienia i ubezpieczenia.

 97.06.05         wyrok  NSA    U         I SA/Łd 418/96          POP 1998/3/120 w Łodzi

1. Z uwagi na unormowania: art. 3 in initio, art. 2 § 1 ust. 1 in initio ustawy z dnia 17 czerwca 1996 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 1991 r. Nr 36, poz. 161 ze zm.), art. 5 ust. 1 i 5 ust. 3 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych (Dz. U. z 1993 r. Nr 108, poz. 486 ze zm.), a także art. 1 § 1 pkt 1 k.p.a., 104 § 1, 2 k.p.a., 109 § 1 k.p.a., 110 § 1 k.p.a. i art. 130 § 1 k.p.a. zasadą jest, że egzekucja administracyjna podatku jest prawnie możliwa i dopuszczalna, jeżeli wysokość zobowiązania podatkowego ustalona bądź określona została decyzją administracyjną, decyzja ta doręczona została stronie, a także upłynął termin do wniesienia odwołania od tej decyzji.

2. Okoliczność, że konkretne zobowiązanie podatkowe powstaje z mocy prawa (art. 5 ust. 2 ustawy o zobowiązaniach podatkowych) nie oznacza, że wyżej wymienione przesłanki dopuszczalności egzekucji administracyjnej podatku nie muszą być spełnione.

 97.05.14         wyrok  NSA    U         SA/Sz 948/96  niepublikowane w Szczecinie

            Uwaga: Pkt 1 tezy nieaktualny.

1. Wspólnicy spółki z o.o. nie odpowiadają w trybie art. 47 ust. 2 ustawy z 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych za inne należności niż podatkowe, takie jak opłaty, składki i świadczenia na które rozporządzenie z dnia 16 lutego 1989 r. w sprawie rozciągnięcia przepisów ustawy o zobowiązaniach podatkowych na niektóre rodzaje świadczeń (Dz. U. z 1989 r. Nr 6, poz. 40) rozciągnęło przepisy ustawy o zobowiązaniach podatkowych.

2. Odpowiedzialność osób trzecich ma charakter posiłkowy i środki zmierzające do realizacji zobowiązania podatkowego powinny być w pierwszej kolejności skierowane przeciwko podatnikowi.

3. Nie może stanowić przeszkody do prowadzenia egzekucji fakt zawieszenia działalności spółki, bowiem niewykonywanie działalności nie jest równoznaczne z utratą całego majątku, do którego przede wszystkim powinien sięgnąć organ egzekucyjny w celu zaspokojenia zobowiązań podatkowych.

 1997.03.26     postan.            SN       U         III KKO 2/97 OSNAP 1997/22/452 kolegium kompetencyjne

Zakłady budżetowe gmin, prowadzące działalność gospodarczą w zakresie komunikacji miejskiej mogą dochodzić należności za przewóz osób i opłatę dodatkową za jazdę bez biletu środkami komunikacji miejskiej w drodze sądowej i realizować tytuły wykonawcze wydane na podstawie orzeczeń sądowych w drodze egzekucji sądowej. 

 97.03.05         wyrok  NSA                I SA/Łd 336/96          OSP 1997/11/204 w Łodzi

            glosa częściowo aprobująca: Hauser R. OSP 1997/11/204

Egzekucja administracyjna należności spółki wodnej z tytułu składek członkowskich i innych świadczeń przysługujących od członków spółki jest niedopuszczalna.

 1997.01.30     wyrok  NSA    U         II SA/Gd 249/96        LEX nr 44198 w Gdańsku

Sprawa o opróżnienie garaży nie może być przedmiotem egzekucji administracyjnej.

 96.10.03         wyrok  NSA    U         SA/Ka 1865/96          niepublikowane w Katowicach

Przepis art. 2 § 2 ustawy z 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie został zmieniony i nie można jego zmiany domniemywać jako konsekwencji zmiany art. 33 kodeksu cywilnego oraz uchylenia art. 128 kc. Zmiany kodeksu cywilnego, łącznie z art. 441, dokonały zasadniczej zmiany prawno-ustrojowej w sferze własności państwowej, jednak nie wyłączyły z zakresu egzekucyjnego postępowania administracyjnego niektórych należności przedsiębiorstw państwowych, które pozostają nadal w tej formie organizacyjnej, bądź stały się w drodze prywatyzacji jednoosobowymi spółkami akcyjnymi Skarbu Państwa - np. Telekomunikacja Polska S.A.

  96.09.20        wyrok  NSA    U         III SA 688/95 M.Podat. 1997/9/282 w Warszawie

Jednoosobowa spółka Skarbu Państwa powstała w wyniku przekształcenia przedsiębiorstwa państwowego jest państwową osobą prawną.

 96.01.21         wyrok  NSA    SA/Ka 2455/94          M.Prawn. 1996/10/380 w Katowicach

Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, posługując się w art. 2 § 2 pojęciem "państwowe jednostki organizacyjne" nie odsyła do przepisów prawa cywilnego, zatem pominięcie tego pojęcia w obecnym art. 33 KC nie może spowodować automatycznie jego bezprzedmiotowości w innych, równorzędnych aktach prawnych. Pojęcie to, nadal z woli ustawodawcy istniejące w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, należy zatem interpretować autonomicznie, nadając mu sens zgodny z tą wolą i celem ustawy.

 1995.11.03     pismo MF                  PO 6/K-861-401-5326/95      Biul.Skarb  1996/2/5 Egzekucja należności pieniężnych przypadających jednostkom gmin.

Pismo PO 6/K-861-401-5326/95 Wicedyrektora Departamentu Podatków Bezpośrednich i Opłat z 3.11.1995 r. do Związku Rewizyjnego Spółdzielni Mieszkaniowych RP (do wiadomości izb skarbowych)

W związku z pismem skierowanym do Ministerstwa Sprawiedliwości w sprawie podjęcia inicjatywy zmiany rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 grudnia 1985 r. w sprawie wykonania ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 1986 r. Nr 1, poz. 4 z późn. zm.) w celu wyłączenia spod egzekucji administracyjnej należności pieniężnych przypadających przedsiębiorstwom gospodarki komunalnej od spółdzielni mieszkaniowych za świadczenie usług w zakresie energetyki cieplnej oraz wodociągów i kanalizacji, Ministerstwo Finansów uprzejmie informuje:Przedmiotowe należności poddane zostały egzekucji administracyjnej z mocy § 1 pkt 1 lit. a powołanego rozporządzenia, w związku z upoważnieniem zawartym w art. 2 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 1991 r. Nr 36, poz. 161 z późn. zm.). Przepis tego artykułu uprawnia Radę Ministrów do poddania egzekucji administracyjnej należności pieniężnych innych niż wymienione w ustawie, jeżeli przypadają one Skarbowi Państwa lub państwowej jednostce organizacyjnej. Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnot w zakresie wodociągów, zaopatrzenia w wodę, kanalizacji i zaopatrzenia w energię cieplną przeszło do zakresu działania gmin. Przedsiębiorstwa działające w tym zakresie stając się jednostkami gminnymi, straciły status państwowej jednostki organizacyjnej. Nie mieszczą się więc one obecnie w dyspozycji art. 2 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a zatem w obecnym stanie prawnym nie można stosować przepisów tej ustawy oraz przepisów wykonawczych w stosunku do należności przypadających na rzecz jednostek gminy. Jednocześnie Ministerstwo Finansów informuje, że opracowany został projekt nowego rozporządzenia w sprawie wykonania ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, który jest już po uzgodnieniach międzyresortowych. Projekt ten dostosowany został m.in. do zakresu delegacji określonej w powołanym przepisie.

 95.06.12         postan.            NSA    U         SA/Wr 1040/95          ONSA 1996/3/127 we Wrocławiu

1. Oświadczenie bądź wezwanie przez Radę Okręgowej Izby Radców Prawnych do uiszczenia składki członkowskiej na rzecz samorządu radców prawnych nie jest decyzją w rozumieniu art. 1 § 1 pkt 1 w związku z § 2 pkt 2 k.p.a. i nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

2. Składka członkowska na rzecz samorządu radców prawnych nie jest świadczeniem, które podlega egzekucji administracyjnej (art. 2 i 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - Dz. U. z 1991 r. Nr 36, poz. 161 z późn. zm.).

 1995.05.30     pismo MF                  PO 6/K-861-136-2313/95      Biul.Skarb  1995/4/7 Egzekucja administracyjna należności z tytułu prowadzenia izb wytrzeźwień.

Pismo PO 6/K-861-136-2313/95 Wicedyrektora Departamentu Podatków Bezpośrednich i Opłat z 30.05.1995 r. do izb skarbowych

W związku z pojawiającymi się sygnałami odmowy przyjmowania do realizacji przez urzędy skarbowe tytułów wykonawczych wystawianych przez izby wytrzeźwień na należności z tytułu świadczonych przez nie usług, Ministerstwo Finansów wyjaśnia, co następuje:Zgodnie z art. 2 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 1991 r. Nr 36, poz. 161 z późn. zm.), egzekucji administracyjnej podlegają podatki, opłaty i inne należności, do których stosuje się przepisy o zobowiązaniach podatkowych oraz grzywny i kary pieniężne, a także inne należności pieniężne pozostające w zakresie właściwości organów administracji rządowej i organów gminy lub przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie przepisu szczególnego. W dyspozycji powołanego przepisu mieszczą się należności z tytułu prowadzenia izb wytrzeźwień. Zgodnie bowiem z art. 1 pkt 22 lit. b ustawy z dnia 17 maja 1990 r. o podziale zadań i kompetencji określonych w ustawach szczególnych pomiędzy organy gminy a organy administracji rządowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 34, poz. 198 z późn. zm.) zadania w zakresie organizowania i prowadzenia izb wytrzeźwień przeszły do właściwości organów gminy. Należności pieniężne z tytułu prowadzenia izb wytrzeźwień są więc należnościami pozostającymi w zakresie właściwości organów gminy. Obowiązek ich wykonania wynika wprost z przepisów prawa, tj. rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki i Ochrony Środowiska z dnia 7 maja 1983 r. w sprawie trybu doprowadzenia osób w stanie nietrzeźwości, organizacji izb wytrzeźwień i zakresu opieki zdrowotnej oraz opłat związanych z doprowadzeniem i pobytem w izbie wytrzeźwień lub jednostce policji (Dz. U. Nr 25, poz. 109 z późn. zm.). W tym stanie rzeczy w przymusowym ich dochodzeniu stosuje się tryb egzekucji administracyjnej.

 95.02.24         wyrok  NSA    U         SA/Wr 1367/94          niepublikowane we Wrocławiu

1. Przekształcenie przedsiębiorstwa państwowego w jednoosobową spółkę Skarbu Państwa nie jest zawiązaniem spółki. Mienie przedsiębiorstwa (jego aktywa) nie stanowi wkładu Skarbu Państwa do kapitału zakładowego (akcyjnego) spółki w rozumieniu art. 163 § 1 lub art. 312 § 1 k.h., lecz - z mocy art. 8 ust. 2 i 3 ustawy z 1990 r. o prywatyzacji - majątek przedsiębiorstwa (jego aktywa i pasywa) staje się majątkiem spółki. Państwowa osoba prawna zmienia swą formę z przedsiębiorstwa państwowego w jednoosobową spółkę Skarbu Państwa, pozostając wszakże "państwową osobą prawną". Należności cywilnoprawne takiej spółki podlegają zatem egzekucji administracyjnej na podstawie art. 2 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.Należności z tytułu świadczeń i usług w zakresie dostawy energii elektrycznej są należnościami cywilnoprawnymi, dlatego też ustawodawca w art. 2 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowi, że poddanie ich egzekucji administracyjnej nie wyłącza uprawnienia zobowiązanego do kwestionowania na drodze sądowej istnienia takich należności lub ich wysokości. Wniesienie takiego powództwa przeciwegzekucyjnego wywołuje określone skutki prawne. Mianowicie według § 2 rozporządzenia z dnia 27 grudnia 1985 r. w sprawie wykonania ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 1986 r. Nr 1, poz. 4), jeżeli zobowiązany wniesie powództwo przeciwegzekucyjne, wierzyciel powinien o tym zawiadomić organ egzekucyjny pod rygorem określonym w art. 53 ustawy i wstrzymać postępowanie egzekucyjne do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy przez sąd.

2. Zgodnie z art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Nie jest zatem właściwy do rozstrzygnięcia sporu pomiędzy zobowiązanym a wierzycielem co do istnienia obowiązku. Rozstrzygnięcie tego sporu może nastąpić wyłącznie na drodze postępowania przed sądem powszechnym.

Do chwili wytoczenia tego sporu, zobowiązany nie może skutecznie powoływać się w postępowaniu egzekucyjnym na nieistnienie obowiązku.

 Świątkowski A.         glosa   OSP  1994/5/98 - t.2  Glosa do wyroku NSA z dnia 4 września 1992 r.,  SA/Kr 475/92.

Skoro podstawą egzekucji administracyjnej jest władcze rozstrzygnięcie organu administracji, nie można zgodzić się z twierdzeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż w drodze decyzji administracyjnej nie może następować orzekanie o zwrocie kosztów przyznanych zakładowi pracy na organizację miejsca pracy inwalidy, wynagrodzenia i składki na jego ubezpieczenie społeczne, gdy zakład pracy nie dotrzymał warunków określonych ustawą [z 1989 r.] o zatrudnieniu.

 1994.05.23     wyrok  NSA    IV SA 791/93 OSP 1996/7-8/130 w Warszawie glosa aprobująca: Leoński Z. OSP 1996/7-8/130

1. W rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 1991 r. Nr 36, poz. 161 z późn. zm.) egzekucji administracyjnej podlegają tylko obowiązki o charakterze publicznoprawnym.

2. Charakteru publicznoprawnego nie ma nałożony w trybie art. 36 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 z późn. zm.) obowiązek doprowadzenia do rozgraniczenia nieruchomości.

 Bojanowski E.           glosa   OSP  1993/4/78 - t.1 Glosa do wyroków NSA: z dnia 10 października 1991 r., I SA 752/91 oraz z dnia 16 lipca 1991 r., I SA 585/91.

W świetle aktualnie obowiązującej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji uznanie osoby fizycznej - uprawnionej wyrokiem sądu cywilnego - za wierzyciela w tym postępowaniu nie znajduje oparcia w jej przepisach. U podstaw przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji leży założenie, według którego w trybie ukształtowanego przez nią postępowania odbywa się egzekucja obowiązków o charakterze publicznoprawnym (przede wszystkim z zakresu prawa administracyjnego), nad których wykonaniem czuwają organy administracji publicznej (chyba że przepisy powierzają tę troskę innym państwowym jednostkom organizacyjnym). W postępowaniu wyraża się to w wypełnianiu przez te podmioty procesowej funkcji wierzyciela.

 1992.06.24     uchwała          SN       III CZP 70/92 OSP 1993/3/56 glosa aprobująca: Leoński Z. OSP 1993/3/56

    Kara pieniężna za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, przewidziana w art. 40 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. Nr 14, poz. 60 ze zm.), nie ma charakteru należności cywilnoprawnej Skarbu Państwa w rozumieniu art. 2 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz.U. z 1991 r., Nr 36, poz. 161).

 1990.03.14     uchwała          SN       U         III AZP 16/89 OSNC 1990/12/141 7 sędziów glosa krytyczna: Woś T. OSP 1991/5/123

Pobranie kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, przewidzianej w art. 40 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 14, poz. 60), następuje w drodze egzekucji administracyjnej bez wydania decyzji.

 Powrót do ustawy.